Overleven met 2jarige

Ik dacht dat ik tegen de dertig wel klaar zou zijn om moeder te zijn.
Maar eerlijk? Het is zwaar.
Alles lijkt klein, maar elke beslissing laat m’n hoofd duizelen.

Mijn kind is nu twee en zo koppig.
Groenten eten? Wat vroeger makkelijk was, is nu een strijd.
Ik zit met een mix van frustratie en vermoeidheid.
Op internet zeggen alle artikelen en social media: “Zo moet het!”
Maar thuis? Theorieën werken hier gewoon niet.

Mijn dagen voelen als een never-ending marathon.
Alles op schema – eten, slapen, spelen – maar tijd voor mezelf bijna niet.
Soms lig ik laat in bed, en word ik de volgende dag uitgeput wakker.
En toch… die knuffel, dat lieve “Mama” van hem… maakt alles een beetje lichter.

Soms denk ik terug aan mijn eigen dromen.
Het voelt alsof ik een deel daarvan moet parkeren voor later, zonder te weten of ik ze ooit weer oppak.
Ik mis mezelf, maar ik ben er voor hem. Want niks, echt niks, kan tippen aan de blijheid als ik hem zie.

Misschien is dat genoeg.
Misschien hoef je niet perfect te zijn om te mogen bestaan als moeder.
Aanwezig zijn is al meer dan genoeg.