Batik lungsuran si mbah

Hari-hari terakhir di Jogja jadi pelajaran tentang cinta seorang mama—terkadang lebay, lucu, tapi tulus dan tanpa syarat. Dari momen sakit dan perhatian sederhana, aku belajar bahwa cinta itu hadir sekarang, tidak perlu menunggu jadi apa-apa dulu untuk mengekspresikannya.

Baca juga versi bahasa Belanda:
De Batik van Oma

Beberapa hari terakhir di Jogja, maksud hatiku mau nyenengin mama. Aku tepar dan sempat sakit, hotel bermasalah pula. Lagi-lagi belajar dari para mama, yang rasa sayangnya terkesan lebay, ga masuk akal dan so funny tapi cintanya mutlak buat anak-anaknya, equally meski penyampaiannya berbeda ke tiap anak.

Batik peninggalan mbah putri Sragen buat mama. Waktu aku sakit, aku dipijitin pake minyak kutus-kutus, didoain, terus diselimutin pakai batik ini. This was ekspresi aku waktu itu; putar bola mata sambil berusaha ga tertawa. Sambil selimutin aku mama bilang “mba kalo besok sakit ga ada mama (di Belanda), selimutin batik mbah ini ya, biar cepat sembuh dan semoga cepat bisa hamil, ya mba.” Aku jawab, “iya ma” sambil senyum geli.

Mungkin suatu saat aku bakal jadi mama or not, cuma Tuhan yang tau (coz, hidup tentang belajar mengucap syukur dan mencukupkan diri dengan apapun yang dikasih Tuhan). So, aku ngga bakal tunggu jadi seorang mama, buat ekspresikan this kind of love “The Lebay one”. Karna hidup itu present, sekarang. Se-simple itu.

Liefde Zonder Ego

Na 8 jaar zie ik hoeveel er veranderd is en besef ik dat we het leven niet kunnen controleren. Liefde betekent loslaten en oprecht geven zonder verwachtingen.

Lees ook de Indonesische versie van dit verhaal:
Cinta tanpa ego

Liefde zonder ego: wat ik leerde over onvoorwaardelijke liefde

De vakantie in juni 2022 heeft me echt geleerd wat liefde zonder ego is—gewoon geven, wat het ook is.

Trouwen, alles achterlaten, een nieuw leven beginnen ver weg van de mensen waar ik van hou, en weer nieuwe mensen krijgen om van te houden.

Maar toch voelde ik me nooit echt tevreden, want ik weet dat ik nooit fysiek bij iedereen tegelijk kan zijn.
Zes weken weg van m’n man… zelfs in één seconde kan er iets gebeuren, dus ik maak mezelf soms gek van de stress.
Maar ik voel me wel geliefd, door hoe hij me gewoon m’n ding laat doen.

Na 8 jaar niet in Indonesië te zijn geweest… zoveel is veranderd. Zoveel verhalen, gebouwen, systemen, relaties, gevoelens—mensen veranderen en worden ouder.
Papa zei ooit dat één jaar kort is en dat er veel verandert, toen hij me belde en zei dat ik naar huis moest komen, terug van het leven ver weg in Tanah Bugis.
En weer had je gelijk, pap. Verdrietig, maar geen spijt, want ik kon meer tijd met hem doorbrengen.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat we het lot en de omstandigheden niet kunnen controleren. Maar we hebben wel een keuze.

En toen besefte ik: liefde is er niet om vast te houden, maar om los te laten. Gewoon geven zonder iets terug te verwachten, en laten voelen dat ze echt geliefd zijn.

We kunnen er alleen voor kiezen om oprecht lief te hebben. Zoals mama zegt: geef alles wat je hebt, dan ben je niet bang om iemand te verliezen of dat het niet wordt beantwoord.
Want het is puur en echt—niet nep of geforceerd.