Baca juga versi Bahasa Indonesia dari cerita ini:
Hal-Hal Kecil yang Baru Akan Kita Hargai Saat Harus Berpisah
Vanochtend had ik een afspraak bij de fysio. Omdat papa van de kinderen aan het werk is, moest ik alleen gaan met de kinderen. Eén van de dingen die ik het meest ga missen van ons huis hier, is hoe makkelijk alles dichtbij is. De fysio, huisarts, tandarts, supermarkt, scholen van peuterspeelzaal tot middelbare school, bushaltes en het treinstation… alles is gewoon op loopafstand.
Maar eigenlijk is dat niet het enige wat ik ga missen. Het zijn juist de kleine, gewone momenten. De wandelingen over de rustige paadjes, de frisse koude wind op je gezicht, de schone lucht, en overal kleine speeltuintjes langs de weg. Dingen die nu zo normaal voelen, maar eigenlijk best bijzonder zijn.
In Indonesië zal dat anders zijn. Misschien niet meer even snel even lopen naar een afspraak of boodschap. Misschien geen rustige wandelpaden meer waar je zomaar even kunt genieten van de ochtend. En misschien ook niet overal speeltuintjes in de buurt zoals hier.
Maar de laatste tijd zie ik ook iets anders. Via social media van andere ouders in Indonesië zie ik hoe blij kinderen daar zijn. Ze rennen door mooie natuur, spelen op het strand, ontdekken bergen, spelen in de regen, voeren dieren, of brengen hun tijd door in parken en buitenruimtes. En ook binnen is er veel: grote speeltuinen, interactieve musea, science centers en allerlei creatieve plekken waar kinderen zich helemaal kunnen uitleven.
Misschien ziet geluk er gewoon anders uit, afhankelijk van waar je bent.
Kinderen tellen niet hoeveel speeltuinen er binnen een straal van 500 meter zijn. Ze vragen zich niet af of ze er lopend naartoe kunnen of dat ze gebracht moeten worden. Ze vinden plezier in het spelen zelf, in samen zijn, in ontdekken.
En misschien leer ik daar zelf ook van. Ja, er zijn dingen die we gaan missen. Dingen die heel vanzelfsprekend voelen nu, maar straks niet meer. Maar tegelijk komen er ook nieuwe dingen voor terug, dingen die we nu nog niet eens kunnen voorstellen.
Terwijl ik vanochtend met de kinderen naar de fysio liep, besefte ik weer dat het meestal niet de grote dingen zijn die je het meest bijblijven. Het zijn juist die kleine dagelijkse routines: overal naartoe kunnen lopen, frisse ochtendlucht, kinderen die rennen naar een speeltuintje onderweg… dat soort momenten die je dag vullen zonder dat je het doorhebt.
Maar ik geloof ook dat ons nieuwe huis straks weer andere verhalen zal brengen. Verhalen die nu nog onbekend zijn, maar die later misschien net zo dierbaar zullen worden.
Want uiteindelijk leren kinderen ons iets heel belangrijks: niet te veel stilstaan bij wat was of wat komt, maar gewoon leven in het moment. Ze willen spelen, lachen en zich veilig en geliefd voelen.
En misschien is dat eigenlijk alles wat echt nodig is.
Want zolang er ruimte is om te spelen, mensen die van je houden, en nieuwe dingen om te ontdekken, vindt geluk altijd wel zijn weg. ❤️
Lees ook
- Waarom we terugverhuizen naar Indonesië
- Wat we gaan missen aan ons leven in Nederland
- Opvoeden tussen twee culturen
- Ons leven als gezin in Nederland
- De kleine dingen die je pas waardeert als je ze achterlaat
Categorie: Gezin, Emigratie, Ouderschap, Leven in Nederland, Reflectie
Dagboek Millennial 